žΓράφει ο Henry David Thoreau στο βιβλίο του «Περπατώντας» :

ž«Κάθε δειλινό του οποίου γίνομαι μάρτυρας, μου εμπνέει την επιθυμία να τραβήξω προς μία Δύση, τόσο απόμακρη και καθάρια, όπως εκείνη, που εντός της βυθίζεται ο ήλιος. Λες και μεταναστεύει καθημερνά προς τα Δυτικά καλώντας μας να τον ακολουθήσουμε. Αυτός είναι ο Μέγας Σκαπανέας της Δύσης, τον οποίο ακολουθούν τα έθνη. Όλη τη νύχτα , ονειρευόμαστε τις βουνοκορυφές στον ορίζοντα, να χρυσίζουν στις τελευταίες ακτίνες του, έστω κι αν πρόκειται μόνο για νέφη ατμού. Το Νησί τη Ατλαντίδας και τα άλλα νησιά, και οι κήποι των Εσπερίδων ήταν ένα είδος επίγειου παραδείσου. Φαίνεται ότι υπήρξαν για τους αρχαίους η Μεγάλη Δύση, περιβεβλημένη στο μυστήριο και την ποίηση. Ποιος δεν έχει δει στη φαντασία του, κοιτάζοντας τον ουρανό στο ηλιοβασίλεμα, τους κήπους των Εσπερίδων, την πηγή όλων αυτών των μύθων?»

ž«…Διότι πιστεύω ότι το κλίμα επιδρά όντως, επάνω στον άνθρωπο, όπως υπάρχει κάτι στον αέρα του βουνού που τρέφει και εμπνέει το πνεύμα….»

ψυχογεωγραφικός χάρτης

Οι χάρτες είναι ουσιαστικά μία αποτύπωση των στοιχείων που εντοπίζουμε κατά τη διαδρομή μας, οι εικόνες που εντυπώθηκαν στο μυαλό μας, τα συναισθήματα που γεννή8ηκαν μέσα μας και ο συνδυασμος όλων αυτών

ψυχογεωγραφικός χάρτης

Αλληλεπίδραση ανθρώπινου σώματος-περπατήμος-σκέψης και σύλληωης ιδεών κατά την ενέργεια του περπατήματος।
Έμπνευση από τις εικόνες που αντικρίζει κανείς όταν περπατά αλλάκαι συνδυασός εικόνων και συναισθημάτων.

ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΜΕΓΙΣΤΙΟΥ 4

ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ: ΜΑΡΙΝΑ

Η διαδρομή μας ξεκινά από την τριώροφη κατοικία όπου μένω στην Πάτρα. Στρίβω δεξιά κι ακολουθώ την οδό Μεγιστίου. Οι πολυκατοικίες είναι καινούριες. Το πράσινο είναι λίγο. Αν κοιτάξεις πίσω σου θα αντικρίσεις το βουνό να στέκεται αγέρωχο και να σε κοιτά. Προχωρώντας, συναντάς πάντα κόσμο έξω από το κομμωτήριο της γλυκιάς κυρίας Κατερίνας. Στρίβουμε αριστερά, περπατάμε λίγο ώσπου να φτάσουμε σε έναν εν δυνάμει χώρο αναψυχής για όσους αγαπούν τη φύση.

Οι μυρωδιές, ιδιαίτερα τώρα την Άνοιξη μεθούν τις αισθήσεις. Μία όαση είναι για αυτόν που περπατά αυτό το χωράφι το γεμάτο πράσινο, κίτρινο και μωβ χρώμα. Περνάς και την αλάνα, όπου σε συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες, παρατηρείς τα σημάδια αυτού που πέρασε. Συνεχίζεις περνώντας πάλι από καινούριες πολυκατοικίες. Λες ότι το τοπία επαναλαμβάνεται.

Γελάς με τα «κηπάκια» των πολυκατοικιών που προσπαθούν μάταια να μιμηθούν την ομορφιά της φύσης. Στη διασταύρωση στο τέλος του δρόμου στρίβεις δεξιά. Ο δρόμος μεγαλώνει, η κίνηση αυξάνεται. Πεζοί, αυτοκίνητα, παιδιά έξω από το φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Και να σου εκεί, λίγο πιο κάτω βλέπεις το συγκεκριμένο γέρικο σκυλί να κάθεται νωχελικά στο πεζοδρόμιο και μόνο αν μυρίσει φαγητό θα σπεύσει να σηκωθεί.

Φτάνεις στην οδό Έλληνος Στρατιώτη, κεντρική της Πάτρας. Η κίνηση εδώ είναι έντονη. Πεζοί, ποδηλάτες, αυτοκίνητα, καταστήματα, θόρυβος, άγχος-τρέξιμο-δουλειές, απόλαυση-ψώνια. Διασχίζεις το δρόμο και περπατώντας προς τα κάτω το τοπίο αλλάζει και μαζί του αλλάζουν και τα συναισθήματά σου. Έχεις ήδη φτάσει στις γραμμές του τρένου. Συνήθως θα δεις να κάθονται στα κάγκελα μετανάστες που τελικά δεν ξέρεις αν θα πρέπει να λυπηθείς για όλα όσα στερούνται ή να τους ζηλέψεις για όλα όσα εκτιμούν. Αν είσαι τυχερός και δεις το τρένο να περνά, ίσως να νιώσεις μια μικρή νοσταλγία για όλα όσα ανεπιστρεπτί πέρασαν από τη ζωή σου. Η ανθρώπινη παρέμβαση ευδιάκριτη… με τις πλάκες να χαράζουν δρομάκια προκειμένου να περάσουν οι πεζοί τις σιδηροδρομικές γραμμές χωρίς να ενοχλήσουν τα πόδια τους οι κοφτερές πέτρες. Και καθώς συνεχίζεις είναι αδύνατο να μη αντιληφθείς εκείνη τη μυρωδιά που θα σε κάνει αυθόρμητα να σηκώσεις το κεφάλι. Και ναι μπροστά σου απλώνεται η θάλασσα. Και συνεχίζεις να περπατάς επιθυμώντας διακαώς να χυθείς μέσα της. Όσο πλησιάζεις

στη μαρίνα νιώθεις να προετοιμάζεσαι για ένα υπέροχο ταξίδι και μεταφέρεσαι σε κάποιον άλλο τόπο δικό σου, πραγματικό ή νοερό. Τη φαντασία σου δεν ενοχλούν καθόλου οι καινούριες καφετέριες και ο κόσμος. Οι μαγαζάτορες μάλιστα προνόησαν κ έβαλαν μεγάλες τζαμαρίες για να απολαμβάνουν οι πελάτες τους τη θέα. Κότερα, καράβια, βάρκες είναι εκεί αραγμένα. Παγκάκια όπου προλαβαίνουν πάντα οι ερωτευμένοι. Λίγο πιο πέρα οι κούνιες γεμίζουν από παιδιά. Εσένα όμως ο νους σου βρίσκεται εκεί στη φίλη σου τη θάλασσα. Σε αυτήν αδειάζεις τον εαυτό σου. Της αφήνεις τα τρωτά σου σημεία, ό,τι σε καθιστά χειρότερο άνθρωπο και στα αντικαθιστά με ελπίδα. Και εδώ λες πως έκανες την πιο ωφέλιμη ψυχοθεραπεία…

Πατημασιές : δημιουργούν νέο χάρτη

Μέσω της ενέργειας του περπατήματος το σώμα –ζωντανός οργανισμός λειτουργεί σαν ένα ζωντανό εργαστήριο που παράγει χώρο, τόπους που διακρίνονται για τη μοναδικότητά του.
Επιμέρους εργαστήρια: ιστοί, όργανα αλλά και μνήμη, αντίληψη
Μετατόπιση
Συνέχειες στο χώρο, συσχέτιση τόπων (ενώνω και προκύπτουν μορφές)
Ο ίδιο το σώμα είναι τόπος
Το σώμα και ο εαυτός μου μεταφέρονται.