žΓράφει ο Henry David Thoreau στο βιβλίο του «Περπατώντας» :

ž«Κάθε δειλινό του οποίου γίνομαι μάρτυρας, μου εμπνέει την επιθυμία να τραβήξω προς μία Δύση, τόσο απόμακρη και καθάρια, όπως εκείνη, που εντός της βυθίζεται ο ήλιος. Λες και μεταναστεύει καθημερνά προς τα Δυτικά καλώντας μας να τον ακολουθήσουμε. Αυτός είναι ο Μέγας Σκαπανέας της Δύσης, τον οποίο ακολουθούν τα έθνη. Όλη τη νύχτα , ονειρευόμαστε τις βουνοκορυφές στον ορίζοντα, να χρυσίζουν στις τελευταίες ακτίνες του, έστω κι αν πρόκειται μόνο για νέφη ατμού. Το Νησί τη Ατλαντίδας και τα άλλα νησιά, και οι κήποι των Εσπερίδων ήταν ένα είδος επίγειου παραδείσου. Φαίνεται ότι υπήρξαν για τους αρχαίους η Μεγάλη Δύση, περιβεβλημένη στο μυστήριο και την ποίηση. Ποιος δεν έχει δει στη φαντασία του, κοιτάζοντας τον ουρανό στο ηλιοβασίλεμα, τους κήπους των Εσπερίδων, την πηγή όλων αυτών των μύθων?»

ž«…Διότι πιστεύω ότι το κλίμα επιδρά όντως, επάνω στον άνθρωπο, όπως υπάρχει κάτι στον αέρα του βουνού που τρέφει και εμπνέει το πνεύμα….»