ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΜΕΓΙΣΤΙΟΥ 4

ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ: ΜΑΡΙΝΑ

Η διαδρομή μας ξεκινά από την τριώροφη κατοικία όπου μένω στην Πάτρα. Στρίβω δεξιά κι ακολουθώ την οδό Μεγιστίου. Οι πολυκατοικίες είναι καινούριες. Το πράσινο είναι λίγο. Αν κοιτάξεις πίσω σου θα αντικρίσεις το βουνό να στέκεται αγέρωχο και να σε κοιτά. Προχωρώντας, συναντάς πάντα κόσμο έξω από το κομμωτήριο της γλυκιάς κυρίας Κατερίνας. Στρίβουμε αριστερά, περπατάμε λίγο ώσπου να φτάσουμε σε έναν εν δυνάμει χώρο αναψυχής για όσους αγαπούν τη φύση.

Οι μυρωδιές, ιδιαίτερα τώρα την Άνοιξη μεθούν τις αισθήσεις. Μία όαση είναι για αυτόν που περπατά αυτό το χωράφι το γεμάτο πράσινο, κίτρινο και μωβ χρώμα. Περνάς και την αλάνα, όπου σε συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες, παρατηρείς τα σημάδια αυτού που πέρασε. Συνεχίζεις περνώντας πάλι από καινούριες πολυκατοικίες. Λες ότι το τοπία επαναλαμβάνεται.

Γελάς με τα «κηπάκια» των πολυκατοικιών που προσπαθούν μάταια να μιμηθούν την ομορφιά της φύσης. Στη διασταύρωση στο τέλος του δρόμου στρίβεις δεξιά. Ο δρόμος μεγαλώνει, η κίνηση αυξάνεται. Πεζοί, αυτοκίνητα, παιδιά έξω από το φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Και να σου εκεί, λίγο πιο κάτω βλέπεις το συγκεκριμένο γέρικο σκυλί να κάθεται νωχελικά στο πεζοδρόμιο και μόνο αν μυρίσει φαγητό θα σπεύσει να σηκωθεί.

Φτάνεις στην οδό Έλληνος Στρατιώτη, κεντρική της Πάτρας. Η κίνηση εδώ είναι έντονη. Πεζοί, ποδηλάτες, αυτοκίνητα, καταστήματα, θόρυβος, άγχος-τρέξιμο-δουλειές, απόλαυση-ψώνια. Διασχίζεις το δρόμο και περπατώντας προς τα κάτω το τοπίο αλλάζει και μαζί του αλλάζουν και τα συναισθήματά σου. Έχεις ήδη φτάσει στις γραμμές του τρένου. Συνήθως θα δεις να κάθονται στα κάγκελα μετανάστες που τελικά δεν ξέρεις αν θα πρέπει να λυπηθείς για όλα όσα στερούνται ή να τους ζηλέψεις για όλα όσα εκτιμούν. Αν είσαι τυχερός και δεις το τρένο να περνά, ίσως να νιώσεις μια μικρή νοσταλγία για όλα όσα ανεπιστρεπτί πέρασαν από τη ζωή σου. Η ανθρώπινη παρέμβαση ευδιάκριτη… με τις πλάκες να χαράζουν δρομάκια προκειμένου να περάσουν οι πεζοί τις σιδηροδρομικές γραμμές χωρίς να ενοχλήσουν τα πόδια τους οι κοφτερές πέτρες. Και καθώς συνεχίζεις είναι αδύνατο να μη αντιληφθείς εκείνη τη μυρωδιά που θα σε κάνει αυθόρμητα να σηκώσεις το κεφάλι. Και ναι μπροστά σου απλώνεται η θάλασσα. Και συνεχίζεις να περπατάς επιθυμώντας διακαώς να χυθείς μέσα της. Όσο πλησιάζεις

στη μαρίνα νιώθεις να προετοιμάζεσαι για ένα υπέροχο ταξίδι και μεταφέρεσαι σε κάποιον άλλο τόπο δικό σου, πραγματικό ή νοερό. Τη φαντασία σου δεν ενοχλούν καθόλου οι καινούριες καφετέριες και ο κόσμος. Οι μαγαζάτορες μάλιστα προνόησαν κ έβαλαν μεγάλες τζαμαρίες για να απολαμβάνουν οι πελάτες τους τη θέα. Κότερα, καράβια, βάρκες είναι εκεί αραγμένα. Παγκάκια όπου προλαβαίνουν πάντα οι ερωτευμένοι. Λίγο πιο πέρα οι κούνιες γεμίζουν από παιδιά. Εσένα όμως ο νους σου βρίσκεται εκεί στη φίλη σου τη θάλασσα. Σε αυτήν αδειάζεις τον εαυτό σου. Της αφήνεις τα τρωτά σου σημεία, ό,τι σε καθιστά χειρότερο άνθρωπο και στα αντικαθιστά με ελπίδα. Και εδώ λες πως έκανες την πιο ωφέλιμη ψυχοθεραπεία…